Six Lying University Students (2024) ใครโกหกยกมือขึ้น

Six Lying University Students (2024) ใครโกหกยกมือขึ้น คือภาพยนตร์แนวดรามา / ระทึกขวัญจิตวิทยา จากประเทศญี่ปุ่น กำกับโดย ยูอิจิ ซาโตะ หนังเรื่องนี้สำรวจด้านมืดของความทะเยอทะยาน และการแข่งขันในหมู่คนรุ่นใหม่ นักแสดงนำได้แก่ มินามิ ฮามาเบะ รับบท อิโอริ ชิมะ, เอจิ อากะโซะ รับบท โชโกะ ฮาตะโนะ, ฮายาโตะ ซาโนะ รับบท โซตะ คูงะ, มิซุกิ ยามะชิตะ รับบท ซึบาสะ ยาชิโระ, ยูกิ คูระ รับบท คิมิฮิโกะ โมริคูโบะ, และ โช นิชิงะกิ รับบท เรียว ฮากะมาดะ ซึ่งแต่ละคนรับบทเป็นนักศึกษาผู้ซ่อนอดีตบางอย่างที่พร้อมจะถูกเปิดโปงในเกมจิตวิทยาสุดระทึกนี้

เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อ บริษัท Spirallinks บริษัทเทคโนโลยีชื่อดังในญี่ปุ่น เปิดรับสมัครงานในตำแหน่งพิเศษ โดยคัดเลือกนักศึกษามหาวิทยาลัยเพียง 6 คนเข้ารอบสุดท้าย ได้แก่ อิโอริ, โชโกะ, โซตะ, ซึบาสะ, คิมิฮิโกะ, และเรียว ได้รับมอบหมายให้ใช้เวลา 1 เดือน ร่วมกันทำกิจกรรมกลุ่มเพื่อฝึกทักษะการทำงานเป็นทีม ภายใต้แนวคิดความร่วมมือสร้างอนาคต ความสัมพันธ์ของทั้งหกคนเริ่มต้นอย่างเป็นมิตร ต่างคนต่างพยายามช่วยกันสร้างความสามัคคีและประสิทธิภาพภายในกลุ่ม แต่เมื่อกลางโครงการ ทีมงานบริษัทกลับพลิกเกม ด้วยการประกาศว่า จะมีเพียง หนึ่งเดียว เท่านั้นที่จะได้งาน และต้องนำเสนอโครงการต่อผู้บริหารระดับสูง สถานการณ์เปลี่ยนทันทีจากเพื่อนร่วมทีมเป็นคู่แข่งที่ต้องเอาตัวรอด การชิงไหวชิงพริบจึงเริ่มต้น พวกเขาเริ่มขุดคุ้ยอดีตของกันและกัน และใช้ทุกอย่างที่รู้มาเป็นอาวุธในการลดทอนความน่าเชื่อถือของอีกฝ่าย แต่ความตึงเครียดทวีคูณขึ้นไปอีก เมื่อทั้งพวกเขาได้รับซองจดหมายปริศนา ที่แต่ละซองดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับความลับดำมืดและตราบาปในอดีตของพวกเขา บางคนเคยโกหก บางคนเคยหลอกลวง และบางคนอาจมีส่วนกับเหตุการณ์ที่ยังไม่ถูกเปิดเผย ทุกคำพูดจึงกลายเป็นสิ่งที่ต้องสงสัย ทุกสีหน้ากลายเป็นคำถามว่า ใครกำลังพูดความจริง ใครกันแน่ที่โกหก และใครจะเป็นผู้เหลือรอดในเกมจิตวิทยาครั้งนี้

หนังเล่าเรื่องอย่างมีชั้นเชิง ใช้เวลาไม่นานในการปูพื้นความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร ก่อนจะค่อย ๆ คลายเงื่อนปมอย่างระทึก และชวนติดตาม จุดเด่นอยู่ที่การพัฒนาเนื้อเรื่องแบบพลิกไปพลิกมาที่ทำให้ผู้ชมไม่สามารถคาดเดาได้ว่า ใครคือผู้ร้ายตัวจริง บทสนทนาเฉียบคมและเต็มไปด้วยนัยยะ ทำให้เกิดแรงกดดันทางจิตใจต่อทั้งตัวละครและผู้ชมเอง งานโปรดักชันเรียบง่ายแต่ทรงพลัง โดยเฉพาะการใช้ฉากห้องประชุมและห้องปิด เพื่อเพิ่มความอึดอัดและความใกล้ชิดในอารมณ์ มุมกล้องเน้นคลื่นอารมณ์ผ่านการซูมอินใบหน้า ขณะตัวละครแลกเปลี่ยนความจริงและคำโกหก แสงสีออกโทนเย็นและมืด ช่วยสื่อถึงความหลอกลวง ความไม่แน่นอน และความจริงที่คลุมเครือ เสียงดนตรีประกอบค่อย ๆ เสริมความระทึกแบบไม่ล้นเกิน ทำให้หนังมีจังหวะที่ดีตั้งแต่ต้นจนจบ นักแสดงทุกคนแสดงได้ดี ถือเป็นหนังระทึกขวัญจิตวิทยาญี่ปุ่นอีกเรื่องที่ไม่ควรพลาด เราให้คะแนนหนังที่ 9/10 คะแนน