127 Hours (2010) 127 ชั่วโมง

ภาพยนตร์ชีวประวัติ / ดราม่า เรื่อง 127 Hours (2010) 127 ชั่วโมง กำกับการแสดงโดย Danny Boyle นักแสดงนำ James Franco รับบท Aron Ralston, Amber Tamblyn รับบท Megan, Kate Mara รับบท Kristi, และ Clémence Poésy รับบท Rana เมื่อนักปีนเขามากฝีมือตัดสินใจท้าทายและผจญภัยด้วยตัวคนเดียว ซึ่งระหว่างปีนลงช่องหินแคบ ก้อนหินใหญ่พลัดตกมาทับแขนขวาของเขาติดอยู่กับผนังหิน ทำให้ไม่สามารถขยับได้ติดอยู่กลางความเงียบและไร้สัญญาณช่วยเหลือ อารอนต้องใช้สติและไหวพริบเอาตัวรอดด้วยเสบียงและน้ำเพียงน้อยนิด

เรื่องราวเริ่มต้นที่ Aron Ralston นักปีนเขาและนักผจญภัยที่รักการเดินทางลุยเดี่ยว วันหนึ่งในเดือนเมษายน ปี 2003 เขาออกเดินทางไปปีนเขาและสำรวจแคนยอนใน Blue John Canyon รัฐยูทาห์ โดยไม่ได้บอกใครเลยว่าจะไปไหน ขณะกำลังปีนลงช่องหินแคบ ๆ ก้อนหินใหญ่เกิดหล่นมาทับแขนขวาของเขาอย่างแรง ทำให้ติดอยู่ในรอยแยกของหุบเขา ไม่สามารถดึงออกได้ Aron ติดอยู่ที่นั่นคนเดียว ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ไหน มีเพียงน้ำเล็กน้อย กล้องวิดีโอ และอุปกรณ์ปีนเขา เขาใช้กล้องบันทึกวิดีโอพูดกับตัวเองและคนที่รัก เหมือนเป็นบันทึกสุดท้ายของชีวิต ในช่วงเวลาเดียวกันเขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อขยับก้อนหินออก ทั้งใช้มีดพกเล็ก ๆ งัด ใช้แรงทั้งหมดดึงแต่ก็ไม่สำเร็จ เวลาผ่านไปหลายวัน น้ำและอาหารเริ่มหมด ร่างกายอ่อนแรง ความหนาวในตอนกลางคืนและร้อนจัดในตอนกลางวันทำให้เขาทรมานอย่างหนัก เขาเริ่มเห็นภาพหลอน ย้อนคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา ครอบครัว และเพื่อน ๆ ซึ่งกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาสู้ต่อ เมื่อถึงวันที่ 5 และรู้ว่าหากไม่ทำอะไรเขาอาจตายแน่ ๆ Aron ตัดสินใจทำในสิ่งที่แทบไม่มีใครกล้าคิด เขาใช้มีดมัลติทูลราคาถูกตัดแขนตัวเองเหนือข้อศอกอย่างทรมานเพื่อปลดตัวเองออกจากก้อนหิน ซึ่งดูเหมือนว่าการตัดสินใจในครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดการ

คะแนนรวมหนังเรื่องนี้ขอยกให้ 8/10 ส่วนตัวมองว่าเป็นหนังที่หยิบเรื่องจริงออกมาเล่าได้ค่อนข้างเข้มข้นเลยทีเดียว มีการเล่าทั้งอดีตและปัจจุบันพร้อมหยิบภาพความทรงจำมาเป็นแรงจูงใจในการดำเนินเรื่องได้ค่อนข้างดีเลยทีเดียว แถมหนังยังถ่ายทอดเรื่องราวผ่านสถานที่ที่จำกัดออกมาได้ค่อนข้างดี เพิ่มความตึงเครียดให้กับหนังเข้าไปอีกด้วย ตลอดทั้งเรื่องแม้ว่าจะมีการฉายเพียงบางฉากก็ตาม ส่วนตัวมองว่านักแสดงอย่าง James Franco ถือว่าแบกทั้งเรื่อง ยังสามารถถ่ายทอดความกลัวได้อย่างชัดเจนเลย ทั้งความสิ้นหวังและความมุ่งมั่นในการมีชีวิตอยู่ต่อได้ดีมาก ๆ