4PM (2024)

4PM (2024) ภาพยนตร์แนวจิตวิทยาระทึกขวัญจากเกาหลีใต้ที่ถ่ายทอดเรื่องราวของความผิดปกติที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในชีวิตประจำวันของคู่รักสูงวัย ผ่านการพบปะที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัย แต่กลับซ่อนความสยดสยองไว้เบื้องหลัง กำกับโดย เจย์ ซง (Jay Song) และเขียนบทโดย คิม แฮกอน (Kim Hae-gon) ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ทีมนักแสดงมากฝีมือมาร่วมถ่ายทอดความลึกลับของเรื่อง ได้แก่ โอ ดัลซู รับบทเป็น จองอิน ชายวัยเกษียณที่มีชีวิตเรียบง่าย, จาง ยองนัม ในบท ฮยอนซุก ภรรยาผู้ซื่อสัตย์, และ คิม ฮงพา รับบท ยุคนัม เพื่อนบ้านที่มักจะมาเยี่ยมเยียนพวกเขาในเวลา 16.00 น. ของทุกวัน

หนังเริ่มต้นด้วยเรื่องราวชีวิตที่ดูปกติและสงบสุขของ จองอิน และ ฮยอนซุก คู่รักวัยเกษียณที่อาศัยอยู่ในบ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในชานเมือง พวกเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย และมีความสุขเล็ก ๆ กับกิจวัตรประจำวัน แต่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อ ยุคนัม เพื่อนบ้านวัยเดียวกัน เริ่มแวะมาเยี่ยมในเวลาบ่ายสี่โมงเย็นของทุกวัน ในตอนแรกทั้งคู่ไม่ได้คิดอะไร เพราะยุคนัมดูเป็นคนสุภาพ และนำของขวัญหรืออาหารมาฝากเสมอ ทว่าการมาเยือนของเขากลับเริ่มแปลกขึ้นทุกวัน เขาเริ่มถามคำถามส่วนตัวมากเกินไป แสดงท่าทีแปลก ๆ และค่อย ๆ แทรกแซงชีวิตของทั้งคู่จนถึงจุดที่รู้สึกอึดอัด กระทั่งวันหนึ่งฮยอนซุกพบว่าของบางอย่างในบ้านเริ่มหายไป และจองอินเริ่มมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว ฮยอนซุกจึงเริ่มสืบหาความจริง และพบว่ายุคนัมมีอดีตที่มืดมนกว่าที่ใครคาดคิด เขาไม่ใช่แค่เพื่อนบ้านธรรมดา แต่เป็นชายผู้พัวพันกับเหตุการณ์สะเทือนขวัญเมื่อหลายปีก่อน การมาเยือนในเวลา 16.00 น. จึงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นพิธีกรรมบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับอดีตและความแค้นที่ฝังลึกในใจของเขา ฮยอนซุกต้องหาทางหยุดยุคนัมก่อนที่เธอจะสูญเสียสามีและทุกอย่างที่เธอรักตลอดไป และในที่สุด การเผชิญหน้าระหว่างความจริงกับบาดแผลในอดีตก็นำไปสู่บทสรุปที่ทั้งสะเทือนใจ

หนังสามารถสร้างความอึดอัดและระทึกขวัญได้อย่างยอดเยี่ยม โดยไม่ต้องพึ่งพาฉากแอ็กชันหรือความรุนแรงแบบโจ่งแจ้ง การเล่าเรื่องใช้ความนิ่งและจังหวะของเวลาเป็นกลไกสำคัญในการสร้างความรู้สึกไม่มั่นคงและน่าสงสัย บทภาพยนตร์ค่อย ๆ คลี่คลายเงื่อนงำทีละนิด คล้ายพาเราก้าวเข้าไปในจิตใจของตัวละครแบบไม่รู้ตัว การแสดงของ โอ ดัลซู และ จาง ยองนัม นั้นลึกซึ้งและมีพลัง โดยเฉพาะในฉากเงียบที่เต็มไปด้วยความกดดัน ด้านโปรดักชัน ภาพยนตร์เลือกใช้แสงธรรมชาติและโทนสีเย็นเพื่อขับอารมณ์อึมครึม และมุมกล้องแบบ Close-Up ที่บีบคั้นความรู้สึกคนดูอย่างต่อเนื่อง เสียงประกอบเลือกใช้เสียงสิ่งแวดล้อมแทนดนตรี เพื่อเพิ่มความสมจริง ทำให้ทุกเสียงในหนังกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวอย่างไม่น่าเชื่อ โดยรวมแล้วถือเป็นหนังระทึกขวัญที่ไม่ได้หวือหวา แต่ค่อย ๆ ไต่ระดับจนทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนถูกกักขังในสถานการณ์ที่ที่ไม่มีทางออก เราให้คะแนนหนังที่ 8.5/10 คะแนน