A Useful Ghost (2025) ผีใช้ได้ค่ะ

A Useful Ghost (2025) ผีใช้ได้ค่ะ หนังแนวตลก–ดรามา–แฟนตาซี ที่ผสมความเหนือธรรมชาติเข้ากับประเด็นครอบครัวและความรักอย่างร่วมสมัย กำกับโดย รัชฎ์ภูมิ บุญบัญชาโชค นำแสดงโดย ดาวิกา โฮร์เน่ ในบท แนท ภรรยาผู้ล่วงลับที่กลับมาในร่างผี, วิศรุต หิมรัตน์ รับบท มาร์ช สามีผู้ยังไม่อาจทำใจกับการสูญเสียภรรยา ร่วมด้วย อาภาศิริ นิติพน ในบท สุมาน, วัลลภ รุ่งกำจัด รับบท ครอง, และ วิศรุต หอมหวน ในบท กะเทยวิชาการ หนังเล่าเรื่องความรักที่ไม่จางหายแม้ความตายจะเข้ามาขวางกั้น พร้อมตั้งคำถามถึงคุณค่า การยอมรับ และบทบาทของผีในสังคมที่ทุกอย่างต้องมีประโยชน์และถูกใช้งานได้

เรื่องราวของหนังเริ่มต้นขึ้นหลังการจากไปอย่างกะทันหันของ แนท ภรรยาของมาร์ช ชายหนุ่มที่ยังจมอยู่กับความโศกเศร้าและไม่สามารถเดินหน้าชีวิตต่อไปได้ จนวันหนึ่งเขากลับพบว่าแนทไม่ได้หายไปไหน เธอกลับมาจริง ๆ ในฐานะผีที่สิงอยู่ในเครื่องดูดฝุ่นภายในบ้าน การกลับมาพบกันอีกครั้งทำให้ทั้งคู่ดีใจและพยายามใช้ชีวิตร่วมกันเท่าที่จะเป็นไปได้ ท่ามกลางความแปลกประหลาดและความสุขเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน อย่างไรก็ตาม ความรักระหว่างคนเป็นกับผีกลับไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวของมาร์ชยอมรับ โดยเฉพาะเมื่อครอบครัวนี้เป็นเจ้าของโรงงานที่กำลังประสบปัญหาผีร้ายสิงอยู่ ส่งผลต่อธุรกิจและชื่อเสียงเพื่อพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้เป็นผีไร้ค่า แนทจึงเสนอตัวเข้าไปช่วยกำจัดผีร้ายในโรงงาน ด้วยความเชื่อว่าหากเธอสามารถเป็นประโยชน์ต่อครอบครัวได้ เธออาจได้รับการยอมรับในฐานะสมาชิกคนหนึ่ง แต่ภารกิจของแนทไม่ได้หยุดแค่นั้น เมื่อแนวคิดเรื่องผีใช้ได้กลายเป็นเกณฑ์ตัดสินคุณค่าของผี เธอถูกผลักให้ต้องเผชิญกับการกำจัดผีตัวอื่น ๆ ที่ถูกมองว่าไม่มีประโยชน์ต่อสังคม ความขัดแย้งจึงค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น ระหว่างความรักของคนสองคน ความคาดหวังของครอบครัว และคำถามสำคัญว่า คุณค่าของการมีอยู่ควรถูกวัดจากประโยชน์เพียงอย่างเดียวจริงหรือไม่

ในแง่การเล่าเรื่องหนังใช้โทนตลกร้ายผสมดรามาได้อย่างน่าสนใจ หนังเริ่มต้นด้วยความเบาสบาย น่ารัก และค่อย ๆ พัฒนาไปสู่การตั้งคำถามเชิงสังคมอย่างจริงจัง งานบทมีชั้นเชิงในการเปลี่ยนความแฟนตาซีให้กลายเป็นอุปมาของโลกทุนนิยมและการวัดคุณค่าของมนุษย์ งานโปรดักชันโดดเด่นในด้านงานศิลป์และการออกแบบฉาก โดยเฉพาะการสร้างภาพของผีที่ไม่เน้นความน่ากลัว แต่ให้ความรู้สึกเหนือจริงและประชดประชัน มุมกล้องเลือกใช้เฟรมเรียบง่าย เน้นการจับอารมณ์ตัวละคร ขณะที่การจัดแสงใช้โทนอุ่นในฉากความรัก และโทนเย็นหรือหม่นในฉากที่สะท้อนการถูกกีดกัน งานเสียงและดนตรีประกอบช่วยขับอารมณ์ทั้งความเหงา ความตลกขบขัน และความขมขื่นได้ดี การแสดงของใหม่ ดาวิกาถ่ายทอดทั้งความอ่อนโยนและความเจ็บปวดของตัวละครได้อย่างน่าจดจำ ส่วนวิศรุต หิมรัตน์ก็ทำให้บทมาร์ชดูจริงใจและน่าเห็นใจ แม้ช่วงกลางเรื่องหนังจะมีจังหวะที่ช้าไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วนี่คือหนังไทยที่กล้าเล่นกับไอเดียใหม่ ๆ และตั้งคำถามได้อย่างน่าสนใจ เราให้คะแนนหนังที่ 8/10